هنگامه سی و چهارم

تنگناهای غریبی داره

اونقدر غریب که جز بهت هیچی برات نمیمونه

اونقدر که فقط دلت نفس می خاد

اونقدر که فقط دلت میخاد رو برف زمستونی بخابی

و با برف زمستونی آب بشی و ...

یه وقتی بلند شی که هیچ دردی تو استخوان هات

از سوز سرمای زنده گی

باقی نمونده....